www.socialedialoog.be - Het Herenakkoord

Stakingen zijn regelmatig voorwerp van maatschappelijk debat. De tussenkomst van de rechters ergeren de vakbonden. Externe piketten en geweld vinden de werkgevers ongeoorloofd. In 2002 probeerden de sociale partners, na een initiatief van de Minister van Arbeid, orde op zaken te stellen. Zo ontstond het Herenakkoord.

In dat Herenakkoord vonden de "sociale partners" een delicaat evenwicht om grenzen te stellen aan de uitoefening van het stakingsrecht en aan de juridische verweermiddelen van de werkgever.

Eerste vaststelling. De "sociale partners" vonden elkaar omdat zij een stakingswet wouden vermijden. "Ook de woordvoerders van de werkgevers in ons land blijken niet happig te zijn op een regelgeving over stakingen, alleszins niet op één die stoelt op het recente regeringsakkoord daarover, en zeker niet als de pen vastgehouden wordt door een PS-minister van Arbeid" schreef Guy Tegenbos in De Standaard van 18 februari 2002. De Regering legde zich daar bij neer. Een sterk staaltje van het neocorporatistisch systeem.

Tweede vaststelling: verder dan een principeverklaring geraakten de "sociale partners" niet. De plechtigheid was bijna belangrijker dan de inhoud. De wederzijdse verbintenissen zonder sancties hebben natuurlijk geen kracht van wet. Op het terrein leeft dit Herenakkoord weinig. Op 23 november 2008 ondertekenden de "sociale partners" een akkoord om, in ruil voor meer sociale dialoog in de KMO's, het Herenakkoord te evalueren. Anno 2015 is dat nog niet gebeurd. Het luik over de sociale dialoog in KMO's werd wel uitgevoerd.

herenakkoord

Quand il y a urgence, il faut parfois savoir ne pas se presser.

Christian Blanc, politicien français