Het is afgesproken in talrijke paritaire comités en in vele ondernemingen dat een staking pas gepast is als de partijen eerst een poging tot verzoening hebben ondernomen. Alleen bij uitblijven van een oplossing kunnen de vakbonden een stakingsaanzegging betekenen. Kunnen de vakbonden dergelijke aanzegging voor onbepaalde duur opstellen?

Het is een recent fenomeen. Sommige syndicale leiders die geïnterpelleerd zijn door werkgevers omwille van laattijdige aanzegging proberen zich in te dekken voor toekomstig geheugenverlies. Ze omzeilen de vormvereisten door een stakingsaanzegging van onbepaalde duur te betekenen.  Aldus hebben ze de vrijheid, denken ze, om op gelijk welk moment een actie te ondernemen.

Er zijn meerdere redenen waarom we deze praktijk nooit kunnen aanvaarden.

  1. Dit is spelen met het noodzakelijk vertrouwen dat aan de basis moet liggen van een gezond sociaal overleg. Kortom het is een keuze voor voortdurend conflict met de constante bedreiging van een staking.
  2. Deze manier van werken springt over de inspanningsverbintenis van alle partijen om eerst een oplossing voor een concreet probleem te zoeken via het overleg, desnoods via een verzoening. M.a.w. de verzoening moet een stakingsaanzegging voorafgaan, dat is de afspraak tussen sociale partners in de cao’s betreffende de vakbondsafvaardiging.
  3. Een stakingsaanzegging voor onbepaalde miskent de reden zelf van een aanzegging, m.n. de nodige tijd om de partijen tot bezinning te brengen onder stakingsaanzegging. Daarom moet dergelijke aanzegging redelijkerwijze concreet zijn, harde feiten bevatten alsook duidelijke data.

Vakbonden die een stakingsaanzegging voor onbepaalde tijd betekenen maken misbruik van de stakingsvrijheid en verkrachten de cao’s die ze zelf hebben getekend door een klinkklare absurde interpretatie van de teksten.

Het probleem was gesignaleerd in de Groep van Tien; Om het wederzijds respect te herwinnen en misbruiken tegen te gaan hebben de interprofessionele partners een afsprakenkader van 2016 ter aanvulling van het sociaal akkoord op papier gezet. Om het geheugen wat op te frissen citeren we:

De sociale partners vragen de betrokken partijen om de afgesproken regels en procedures ten volle na te leven. Daarbij vragen zij hen ook de bestaande regels en procedures te verfijnen en aan te vullen.

De sociale partners vragen de sectoren om tegen 1november 2016 afspraken te maken over de regels en procedures die van toepassing zijn bij een collectieve actie of om hun bestaande afspraken op dat vlak te herbekijken en versterken.

Wanneer maken de paritaire comités daar werk van? Of heeft een centraal akkoord dan geen gezag meer?

Il faut réfléchir à un système de financement des syndicats mettant fin à ce serpent de mer alimentant tous les fantasmes, mais abritant aussi quelques situations litigieuses. Le besoin de transparence a gagné toutes les sphères de la société. Le refuser est un choix perdant.
http://www.clesdusocial.com/financement-des-syndicats-pistes-de-reflexions.