België is een land waar de besluitvorming heel moeilijk is. Europa neemt de rol gedeeltelijk over.

De loonkost ontspoort. De werkgelegenheidsgraad is beneden peil. De houdbaarheid van het pensioenstelsel en van de gezondheidszorgen is bedreigd door de vergrijzing van de bevolking en de staatschuld. We krijgen deze boodschappen al jaren ingelepeld via de pers. Is er dan niemand die iets onderneemt?

Elders op deze website leggen we de besluiteloosheid van het Belgisch systeem uit. Het neocorporatisme brengt alles in balans zodat er niets beweegt. In economisch souvereine staten straffen de financiële markten de nationale economie af als het mis gaat. In Europa kan men beroep doen op een zekere solidariteit onder de lidstaten, totdat de emmer overloopt. Dan eisen de sterke staten maatregelen bij de zwakkere. Die druk passeert via de Europese instaties. Die beslissen aan de hand van statistieken en modellen, zonder verkiezingskorps. Onvermijdelijk ervaren de burgers dit technocratisch model als een democratisch deficiet, want Brussel is zo ver van de gewone man/vrouw. Toch moet iemand moet toch beslissingen nemen. Zo is Europa, de supranationale overheid, een zeer belangrijke acteur geworden.

Actoren sociaal overleg

“Voorspellen is moeilijk, vooral als het om de toekomst gaat.”
Deense natuurkundige en filosoof Niels Bohr